Osoba po udarze niedokrwiennym mózgu w gabinecie logopedy

Udar/zawał mózgu (ang. stroke) był zaliczany do chorób naczyniowych mózgowia i opisywany już w starożytności (w pismach Hipokratesa, określany jako „apopleksja”). W porównaniu z innymi typami udarów (krwotoczny, krwawienie podpajeczynówkowe, żylny) typ niedokrwienny stanowi najpowszechniejszą przyczynę chorobowości i długotrwałej niesprawności u dorosłych. Jest drugą pod względem częstości przyczyną otępienia oraz najczęstszą przyczyną padaczki u osób w podeszłym wieku i istotną przyczyną depresji. Przez setki lat leczenie tej jednostki chorobowej zmieniało się diametralnie. Obecnie dostępne w Polsce leczenie reperfuzyjne [1] daje szansę lepszego rokowania szerszej grupie pacjentów niż przed jego wdrożeniem.

Z artykułu dowiesz się:

• Na co zwrócić szczególną uwagę w diagnostyce logopedycznej pacjenta, u którego wystąpił udar niedokrwienny mózgu?